زندگی

این که میگویند می گذرد گذشت                         روزگار ما و روزهای زندگی

صد آه و حسرت در غم روز پیش                          چه سود رفت از دلم شور زندگی

اینکه فراری است رخ زمانه از ما                           و لبخند را میزندبر روی دیگر زندگی

رنجی  که میبریم از روح زخمی زمان                    چه بی رحم میبرداز دل روح زندگی

شادباش و بخند که ماهم گریه میکنیم                 روزگار دارد نهان چهره های خود در زندگی

چرخ میگردد و تو تمام میشوی                           وای بر دل هرزه گرد در زندگی

    

آخر قصه

یکی بود یکی نبود          زیر گنبد کبود                      مردی دل شکسته بود

مثل تموم قصه ها          درغصه ها ودردها                 هر کسی کاری میکرد

وقتی صبح میزد بیرون      زندگی جاری بود                 همه چیز عادی بود         

 خره عصاری میکرد       گنجیشکه زاری میکرد            هر کسی کاری میکرد

لب حوض نقاشی         پسره بازی میکرد                  دختره طنازی میکرد

آسمون صاف وتمیز        آدما شنگول وتیز                  هر  کسی کاری میکرد

اما مرد خسته و سرد     میون غصه ودرد                   از   زندگی خسته بود

لحظه ای میخندید          خنده  تلخ ونزار                  ایا  کسی کاری میکرد؟

مرد دیگه تنها بود           غصه هاش تکراری            

قصه اش به سر رسید      کلاغه به خونش نرسید.

  

            

 

 

 

 

           

 

در انتها

تنها در میان دل مینشینم و حرف میزنم                     دستها بیهوده بر  دل زارمیزنم

قصه ما به سر رسید و غصه زندگی تمام                   آه و افسوس بر جوانی ناکام

حال که ارام راه میزنم و فریاد از ته چاه میزنم               صدایم  را غصه دار میزنم

گذشت روز بد حالی و خوش  اقبالیم                        گام بر روزهای بی یار میزنم