مهرمن است وردزبان قدرش بدان این است گران
چون آدمی درگل نهان ای نازنین من رارهان
بامن بمان بامن بمان
دلم گرفت ازآدم ودردهایش چه سودمی برد آدم ازحرفهایش
آخردل همیشه مردن است خیال دل- دل سپردن است
آه ابله درستایش نیرنگ گوش کر ازشنیدن صدای جنگ
بیاییدکه آغازشده پایان خفتگان خموش-صبح بیداران
اوج غرورمردان بدفرجام رسیده روزنمایش آن جام
پرده های دریده وشراب ریخته دست وپازدن مرد آویخته
زمانه آدمیان رحم مرده نمکی نثار روح زخم خورده
ستایش مردمان ناسپاس مرام زمانه کشتن درهراس
نفس های سرد حرف ودرد غصه های نشسته بررنگ زرد
دلم گرفت مرحمی عنایت کن مردمان مرده رانفس عنایت کن
حس غریبی مرا به درون خودمی کشد.انگار که تار مویی فرسوده روح
زخم خورده مرا برای جسم غریب پیوندزده سرشارازچیزی شده ام که
مرا از همه چیز دور می کند. صدایی ازدوردست نزدیک به گوش
می رسدکه بیا من نمی دانم که مثل همیشه چه خواهم کرد وچه
خواهدشد.
کیست که مرا صدامی کند؟بندبندوجودم ازهم می گسلد.زلزله ای تکانم
می دهد.توکیستی؟چه می گویی؟ومن کجاهستم؟ آیاخورشیدنزدیک تر
خواهدشدواین کورسوی امید جان بیشتری می گیرد؟
رنج درجایی بودن که نباید باشی.آزاردائمی است ملال شرایطی که
نمی خواهی ودرآن قرارمی گیری وحسرت لحظه هایی که دوست داری
امابه آن دست نمی یابی تکه تکه ات می کند می خواهی که پرواز
کنی برآسمان اما پایبندزمینی ودستبندزندانی زمین . وزمین زشت
نیست اما دررنجها حسرتها وملال آن گرفتاری. فریاد می زنی خدا...
خدا... ونجوامی کنی آرامم کن دلم راخودنگهدار وبعد دوباره خود
می شوی و آن حس غریب که تورا به خودمی خواند.
خم قدرغدیربازشد باسریر درشب کمال هلال ماه شدجلی
شب روشن چون صبح سحر پاک شدغم درلحظه ازهردلی
سفره فقیران پرازشام عشق شده جشن مولا بگو... یاعلی
گذشته هزاران شب وروزازقدرخم شکفته جهان قدرجان است علی
بیاییدباهم سرائیم ای مومنان شده معدن عاشقان. شهرایران علی
