لایه های تنیده خاک بنای غبارآلوددرد بی انتهای حرص آدمی
واحدهای جهل دیدنی کهنه پارچه سیاه جان منی توغول
ای بدکارمردنی
دیدموسی چون شبانی رابه راه
سربرون آوردچون مردی زچاه
آن که موسی دیدمردی سربراه
کردش اوراموسی حق ـ چندی نگاه
مردچوپان عاقبت آهی کشید
چون که مسی این سوالش راشنید
حسرت مانده دلی راچون شنید
ازدرون چاه این جامه رسید
مردحق مولای مابیچارگان
عندلیب هرسخن مظهرآزادگان
آخراین راه دون بربندگان
کی شوددنیا به کام زندگان
لحظه مردن برایم چاره است
لحظه بودن ـ مردن صدباره است
چون عصایت برضعیفان کاره است
نورتو درخیالم چون افسانه است
آخرکارضعیفان کی شود؟
عاقبت کی روزیم افزون شود؟
حرف موسی کی برایم چون شود؟
ترسم آخرقصه ام افسون شود
موسی حق لحظه ای آرام شد
فکرچوپان درسرایش رام شد
چون زبانش درنگاهش کام شد
عاقبت صیدختن دردام شد
مرد چوپان درویش بی ادعا
آرزو دارم کنی من رادعا
چون رسولم تو پیمبرمقتدا
تو به تن کن جامه من چون ردا
اول سرودآب است دوم سجودناب است
بعد ازطلوع خورشید مادرسفره راچید
شیروعسل وخامه نان وچای صبحانه
شکرخدای دادار کیف وکفشت رابردار
مادراین رانگه دار برای عصرم بگذار
دست خدا به همرات زنگ بزنی به بابات
مادرخدانگه دار بابا رفته سرکار
..
مادرهمیشه می گه فرزندم نوردیده
حرفای مادرخوبه عصایه تکه چوبه
درساتوخوب نوشتی تکیه نده به پشتی
یه دفه مادرمی افتی.
صدای گنگ غریومرگ
..................................
حرف ملال زمانه زهر
معمای فاجعه اسیرکار
راه انتحار
...............................
خروس صبح راه دارسحر
طلوع نور انتهای شب
...................................
امید دوباره امتدادعمر
سخن مهر قلب زندگی
راه افتخار
..............................
همه شعار راه فراریار
زمان بی فروغ
این راه کور......... . ..
تارهای سپیدمرگ ترس وعشق درهلال ماه
شبهای درازسرد اوهام وآرزو درزلال آه
آه شب سرد خیال درد حرفهای مرد
ماه روزدرس رویای ترس
راه های سخت حکم بخت نشستگان تخت
میان راه خستگان آه
آخرزمان
اسیران راه
مادرم گفت پسرهمه آدمهاخوبند نقشهای بدقصه همگی چون چوبند
زبدی دوری کن عمرهامی گذرد به بدان خوبی کن به بدی مجبورند
قصه این است هرکه نقشی دارد ماجرابس ساده است به بدی معذورند
عمرخوبان به خوشی می گذردای مادر چون که خوبان زبدان بس دورند
همه دلهاخوش بادتوفقط نیکی کن به بدی چهره مشو چون که بدهادودند
این سخن راتوبه خاطربسپار همگان بنده او زاده یک معبودند
کینه راازسینه به دل خاک سپار زندگی کوتاه است سالها چون رودند
کوته این است پسربه همه خوبی کن به بدان خیره مشوچون که ایشان کورند
مادرت خواهدرفت پدرت یادنبود پدرومادرتو نزدخداچون حورند
روزهای خوب عیدبرگه های پول نو حرف شیرین پدر.غصه های سرسری
چشمهای بازتورمزورازکودکی خونه مادربزرگ خنده خاله زری
دیگ نذرسمنونیت وفال نکو داغی نون وکباب.تنگ دوغ دم دری
آرزوهای درازمادروآفتاب توی سایه آش نذری سرظهرکاسه همسایه های اونوری
دعوای من باعلی چوبه ترپدربزرگ حرفهای خوب اون دیگه نگیددری...وری
خورشید تنگ غروب خاله هادورهمن صحبتای درگوشی مادروخاله پری
یاداون روزای خوب همیشه خوب می مونه خاطرات کودکی هیچوقت ازیادنبری
آغوش گرم وماندنی رویایی لحظه وجود
ماندنی خیال عمر معنی گرمی وسجود
ناب ترین دعای سحر ترنم نرم همیشگی
سرودودعای مستجاب زمزمه شبهای یگانگی
صدای آسوده ازجواب غزلی سروده خدا
چه سرایم ازعرش برایم رسیده یک ندا
مادران حل معمای دلند شعرزیبای هرمحفلند
چکامه برگهای سبزعشق قلب سکون هرمنزلند
ستاره روشنت مادرم همیشه بادبلند
می سرایمت که معنای بودنی درآغوش مادرهمه ستودنی
زمانی که قرارشدپرده سیاه آسمان برچیده شودوسپیده صبح فلق رانوادهد.بعضی
دست دروضوداشتندوبعضی درخیال خوش فردای تعطیل آرام درکارخودبودندکه به
یکباره غرش معترضانه زمین دهان بازکردوهزاران جسم رادرخودکشید.
انگارآسمان شلوغ شده بودهزاران نفربال درآوردندوپروازمی کردندخط سپیده دم به
یکباره به میدان آتشی درآسمان تبدیل شده بودکودکان بهشتی سبکبارترازهمه
پروازمی کردندوپیران هم باربرزمین گذاشته سنگین ترازگذشته نبودند.
انگارفرشتگان آسمان قصه بم راباغصه غم درهم آمیخته بودندآسمان همه جای گیتی
به یک رنگ درآمد .توگویی صدایی درسراسرجهان پیچیدکه آیاکسی هست که
مرااززیرآواردنیادرآورد؟
ازآنسوی دنیایکی جشن کریسمس رارهاکردودیگری میزکاروتوگویی تن واحدآدمی در
یک زمان شکل گرفت بم میعادگاه آدمیان آزاده شدواگرشهربم یک بارلرزیدوفروریخت
ارگ بم دوبارلرزیدولرزش دوم لرزش عشق بودبه تن بم که غم راتجربه می کردوعشق
را وخداکندکه این بارکه بم رامی سازندبرای محکم کاری هم که شده دوباره از
مصالحی به نام عشق استفاده کندتادیگربم فرونریزد.
مهدی فاطمه سرای دل غمگین است
دراین زمان فزون شدندمدعیان بی مقدار
ندیدنت برعاشقان سنگین است
بیا که غصهء رنجهاقصه هاشده
آرزوی مارویت تحفه دین است
هزارسال قهرگنه کارببخش
لحظه دیدارتواصل آئین است
توبه صد باره مدعی ببین
جهان بی ظهورتوخانه کین است
مردیم وزنده شدیم بر این دلیل
زمین سرای قلدران بی تمکین است
بیابیاکه دیدن روی توامیدروح ماست
بی تو بودن مخالف این آئین است
ظهور چهره دوست در دنیا
بوسه برخاک پای مهدی دین است
نشئهء چشمه شراب خمارومست وخراب
آسمان روشن مهتاب دستهای پراز زرناب
دل درمیان تب وتاب کجاست آن مست گلاب
ای اسیرآرامش خواب تکرارروزخوب شباب
آخرزندگی درسراب معنی این گهر دریاب
مدعیان طلای ناب مدعیندبربوی کباب
آهای شاعر بی تاب درخیال آرام بخواب
کورسوی حرف درسرای زور
اوج لطف تکه خشک نان
باورماندهءآن خیال دور
همه حرفهاباوردروغ
لحظه زندگی آن غذای شور
آن نفس آدمی تکرارمرگ
کی فرارسدقطعه سرور
آه زندگی ـ معجون بدمرام
کی رهاشوم ازدست این شرور
برو برو وقت بی فرجام
دگرنخواهم کرداین دوره رامرور
آه وافسوس این ستاره خاموش
انتظارمردن است درسرای گور
حرف آغازسحر لحظه پایان راه
عمق نور بی انتها کی رودرنگ سیاه
آرزوی روزها حسرت شبهای آه
درخیال صبح باش مانده خورشیدوماه
....................................
درآغوش نور گشوده شددری
غرق لبخندشد پیرمردخیره سری
دسته های خیال سبز تعبیررویای دیگری
وسوسه همیشه نور جمع شده درکیسه زری
تمام امیدپیرمرد مانده دردکان زرگری
کاتب شب---قصه گوی سحر
وقتی همه درخواب -تو بیدار
در قطره اشک-تولبخندی
درلحظه مردن-توبودن
دردایره هیچ-تومعنا
.............
کاتب شب---قصه گوی سحر
غصه های شب-توتمام
خیال مخالف-توسراب
حرف شعر-توناب
یخ دل-توآب
..........
......... دعای پیرزن اجابت شده بود.
برخورد می کنی ... از خانه بیرون می آیی ... ساعاتی در محل کار می گذرد . عصر
در میان گرما خانه ای... بعد سرکار بعدی می روی . آخر شب خانه ای... تمام
فکرهای صبح را از یاد برده ای ... پسرت در کنار توست تا حرف می زند مثل دیوانه ها
داد می زنی ... با خشم جواب همسرت را می دهی ... به دخترت توهین می کنی
... . و شب با هزار کابوس می خوابی .
صبح بیدار می شوی تصمیم داری از دیروز بهتر باشی...... .
آخرین باری که جوزف کزاد به من نگاه کرد عصبانی بود و غمگین... حالا من موندم و
یک دل خالی از محبت وقتی خالی خالی حرفامو می نویسم پر از غصه های نگفته
می شم . پی بلندترین ساختمان شهر می گردم تا دو تا بال قرض کنم و برم .
دیگه خسته شدم ... به خدا خسته شدم... .
می دونم چشمهایی هستن که به من نگاه می کنن ولبهایی که با لبخند به حماقت
های مکرر من می خندند... اما می نویسم تا رسوبات ذهنم در فضا بمونن ...... .
راستی آدرسی رو که می خوام می دونی؟!!
پایان
پینه بر دستانم
عمر من هشتاد شد
عاشق بستانم
همسری مثل نگین
چاکر آستانم
پسرانم همه مرد
از شعف رقصانم
دخترانم چون گل
زمره مستانم
همه گویندم سپاس
رستم دستانم
...................................................
دوستانم همه نیز
همه گویند مجیز
کودک ده ساله ام
تو نگه دارم عزیز
...................................................
قلب من چون شیشه است
قدرتم چون تیشه است
......................................................
پسرم گوید پدر
کم لاف زن
گویم او را جان پدر
تو لاف زن
لاف من عمر گران است
قصه من را بر گوش زن
...............................................
کودکی را کی برم از یاد من
مهر مادر در بیابان یافتم
ترس کودک در بیابان مهیب
سنگ خارا چون پدر دریافتم
قصه ام این است جان من پسر
پیرمردم چون تو کودک یافتم
................................................
اهل اردستانم
پینه بر دستانم
عاشق بستانم
رستم دستانم
نمی دونم... اما می دونم دوستی که این قصه رو می خونی بدون همیشه در زیر
زمین خدا با صدای بلند با فرشته ها حرف می زنم و بدون اینکه کسی بدونه مثل
بچه ها گریه می کنم... .
من بهترین دوستامو فروختم وحالا کسانیکه لطف دارن با قیافه عاقل اندر سفیه به
من نگاه می کنن...قدماتو در حد خودت بردار... . باشه...ما می خوایم کمکت کنیم
خونه دار شی... می خوام داد بزنم سرهمه ... اگه من نخوام خونه دار بشم باید کیو
ببینم... . دخترم نگام می کنه ... بابا پس انداز منم بریز روی پولا... . حاصل فروختن
دوستامو... من حالا کم کم همه چیز رو می فروشم...دیگه دور و برم داره خالی
می شه دیگه نه با کافکا صحبت می کنم نه با جلال نه با هدایت .در زیر زمین بانک
محل کارش... همه رفتند... .
ادامه دارد...
اینه ... ما دلمون برات می سوزه ...خوب باش... حرف گوش کن ... حالا شد... حالا
هرچی می گم اجراکن...چشماتو ببند...گوشهاتو تیز کن... آرام دراز بکش... ازهیچ
چیز نترس...راحته ...راحت... تموم شد... تومردی و .... .آره... راحت باش...به
به نقطه ای رسیدی که دیگه نمی خواد حرف گوش کنی... تو الان به آرامش مطلق
رسیدی... خدایت رحمت کند.
وقتی لای یکی بود یکی نبود جمالزاده رو باز می کردی همانطور که با چشمات
کلمات رو نوازش می کردی هزار قصه در ذهنت می ساختی وحالا همه رو فروختی
و دوست داری های های گریه کنی ... وجودت تکه تکه دست کاسب کتاب به این
طرف و اون طرف می ره و توی احمق هنوز یک خشت خام نداری ... دیگه می خوای
کیو بفروشی وقتی داشتی آرزو می کردی که خدایا من پول نمی خوام چرا اینقدر
صادقانه آرزو کردی ؟ و حالا هیچی... هیچی.
راستی بلندترین ساختمان شهر کجاست...؟ ازکجا می شه دو تا بال خرید وپرواز
کرد؟
ادامه دارد...
زن گفت:ترا چه می شود؟
می ترسم ترا از دست بدهم !
زن با لبخند ملیحی گفت :دنیا زیر و رو خواهد شد!؟
تو می روی.............
زن با اشاره او را دعوت به سکوت کرد.
لئوناردوقلم بر دست گرفت و آرام صورت زن را شروع به نقش زدن کرد.
زمان به سرعت می گذشت و هر لحظه که تصویر زن بیشتر بر بوم می نشست صورت زن کم رنگتر می شد.
.................................................
با تمام شدن نقاشی دیگر اثری از زن آنجا نبود ...لئوناردو مات بر پرده نگاه کرد
صدایی از درون پرده به گوش رسید :لئوناردو با من چه کردی ؟من کجا هستم ؟
می گویند پس از سالهانقاش دیگر زنی را برای مدل کار هایش انتخاب نکرد .
................................................
و حالا بعد از دویست سال در موزه لوور پاریس شبها نگهبانهای موزه از صدایی شکایت دارند که از درون تابلو مونالیزا به گوش می رسد.................
اول و آخر یکی است
زندگی تکرار است
لحظه دیدارت
منزل اغیار است
زندگی تکرار است
قصه آمدنت
قصه رفتن بود
ساعت دل بردن
ساعت مردن بود
زندگی تکرار است
من و تو در لحظه
لحظه نامده ایم
وقتهای مرده
اشکهای خورده
زندگی تکرار است
اول آخر یکی است
دابره می گردد........
رویایی لحظه وجود
معنی گرمی و سجود
ماندنی خیال سحر
ناب ترین دعای عمر
نسیم نرم بارانی
تبسم شبهای بهارانی
مظهر دعای یجیب
ستاره روسن و نجیب
ای همه غمر ستودنی
افتخارم است تو
ماندنی خیال منی
از عدالت نیست اثری
حرفهای طفل خیره سری
آه آدم از زجر و درد
پس پرده نماند جز دری
گشوده پرده های راز
شنیده شد صدای پرده دری
................................
از عدالت نیست خبری
................................
فقر حاصل مردمان زمان
جهان ما در انتظار دلاوری
نیاز مرگ شیران سرفراز
که میکند مرد را یاوری
صدای وز وز مگسان دورادور
که می کند رزم را داوری
.............................
در جهان نیست از عدالت اثری
آرزوی پوچ نگفتنی
مانده انتظار حرف
این جسم مردنی
صیقل شمشیر تیز
زده برخیال کشتنی
آرزوی دیرین مرگ
مدینه رویای ماندنی
هیاهوی جمع نزار
تنها چه تنها تنی
محتسب کور مدعی
پنهان در چهره پیر زنی
نقاب دروغ حرف
سلام مرگ صدای شیونی
خسته از همه وهیچ
آرزوی مرگ راز نگفتنی
خرابه شام پراز صدای ناله ها
تماشای دیدار دو زیبای دیدنی
پر از عاشقانه حرفهای شنیدنی
سلام بر توسر زیبای نور
چه شد آمدی از سفرهای دور
ندیدم تو را ای پدر روزها
چشیدم پدر روزها سوزها
لبانم خشک وبی تاب شد
دریغ ازمن وتو قطره آب شد
عمویم کجاست آن بلندای مرد
شکسته دلم چهره ام گشته زرد
نیامد به سویم دگر اکبری
کجا شد چو زیبا علی اصغری
لبان پر از مهر خاموش گشت
چگونه شده خانه ات سطح تشت
چه ها شد بر آل یاسین پدر
چه ها شد بر مظهر دین پدر
پدرساکتی... حرفی بزن
دلم را شکستند بندی بزن
تلاوت نما آیه رحم را
ببر از تنم جای این زخم را
تو آرامشی شمع خاموش ...من
چه سرد است بی تو آغوش من
چون حرف کودک به اینجا رسید
صدایی زلبهای بابا شنید
عزیز دلم کودکم... مهربان
بزن حرفهایت شیرین جان
تو پیش من بر زبان آمدی
بیا که چون آرام جان آمدی
.................................
کودک حسین دگر ناله نکرد
چون خرابه شام گریه کرد
دختر بر زمین رام شد
در دست پدر آرام شد.
محمد(ص) صلاگو او راستود
ببینید مردمان این جوانمرد را
علی(ع) مردحق چون معما گشود
بگیرند از او هرچه دارند دوست
به هستی معنا شود تاقیامت زجود
بیابد خدا هرکسی چون ببیند علی
ببیند خدا چون بیابد علی درسجود
شود بعد من دین حق سربلند
اگرکس نیابد جز او در حکومت ورود
نشاید بعد من حق او گم شود
ستایش به نیکی مرد حق با درود
بدانند معمای هستی اسم حق اوبود
خدای محمد چو او را ستایش نمود
بدانند از روز خم او رهبر است
سپاس خدا برمحمد (ص) بیاید فرود
توباورکن که من درس جفادادم
به هر راه نگفته آدمی را در بلا دادم
به همراه تن رنجوراو حرف ها گفتم
بچرخیدم تو چرخیدی که من ناگاه خندیدم
الا ای آدم زخمی سلام و رسم ونامت کو
بخندیدم تو خندیدی!منم شیطان تو اولادم
منم آن پهلوان خرده گیر سخت آسان جو
به هر راهی که رفتی من صلا دادم
بدان باورنما ای کهنه پوش نو فروش پیر
به هرصورت دلت را من جلا دادم
همه درآسمان گر بنگرند بر صورت من
چون کنند ناله هراسی نیست من ندادادم
به آدم حرفها گفتم بخندید و آن بشنید
به او شمشیر زهرآگین خود را ازقفا دادم
تن زخمی آدم من شفا دادم
تو باور کن به او درس وفا دادم.
راستشو بگم دیشب از همه چیز دل کندم . هنوز پی اون آدرس می گردم می ترسم
اما می گردم . آخه تو تا حالا مجبور شدی بهترین دوستاتو بفروشی؟ دوستایی که
با پول توجیبی نوجوونی هات خریده باشی... از پیرمردی که شاید تا حالا هزار بارمرده
باشه . واز هزار جا... از گوشه وکنار شهر تا تکه مانده شهری دور از اینجا... غم نان
نداشتی ... داشتی اما نمی فهمیدی... . وحالا مجبوری برای خرید چند هزار آجر
فرسوده در مساحت چند گور بهترین دوستاتو بفروشی... .
حق داری اسم خودت را احمق بگذاری ... یک احمق به تمام معنا... .همسایه ها...
کویر... زن زیادی...بوف کور... حافظ... سعدی... دارالمجانین... مسخ... و... .
دیشب دلم گرفت... . صد هزار تومان ناقابل... تا چند خشت فرسوده بخرم و هنوز اول
راه فروختم... تاصبح کابوس دیدم و می دونم تا آخر این راه این کابوسها رهام
نمی کنه...پسر تو رو چی کار به نوشتن... به خوندن... .
وتو یه احمق به تمام معنا... .
......................................................................................................... .
فکر می کنی با فروختن بهترین خاطرات زندگیت جایی برای آرامش پیدا می کنی...
تودیشب زندگیت رو فروختی و حالا هیچی نداری... پوچ... پوچ... شاید به آخرش
رسیده باشی... .
ادامه دارد...
زمان گذشت آن کند و زجرآورکند ملال است.و تنها چیزی که خاطرات شیرین برای
تو می سازد لحظاتی است که به سرعت از دست داده ای چون در اوج خوشی
بوده ای.
بسم الله و دعا از خانه بیرون می آیی و از کنار هزاران سوزن با شعبده بازی
می گذری که کمتر زخم بخوری و وقتی می رسی آغاز ماجراست. زنگ تلفن که به
صدا در می آ ید با ترس به گوشی نگاه می کنی به سوزن ها که هر لحظه ترا تهدید
می کندبعد گوشی را برمی داری آن صدای لعنتی نیست خیالت راهت می شود .
دقیقه بعد صدای طرف را بیخ گوش خود داری که با هر کلام تیزی شمشیرش را به تو
نشان می دهد. انگار برنامه ریزی شده که چالش جان ترا همیشگی کند. پاهایت
مورمور می کند آشفته ایی.((بر می گردم می زنم توی دهنش)) . سر خوش می
شوی با صلابت بالا می آیی. زانوانت درد می کند. با قدرت کامل می زنی کارت
ساعت زنی را.
به خانه می آیی.عقربه ها را روغن کاری کرده اند. به سرعت به طرف لحظه آغاز قفل
شدن عقربه ها حرکت می کنی.
دلیل...؟
بایدبره... .
خوشحالی؟!
بله .
چرا؟
اون رفت ...
خوشحالترهم می شی!
چرا؟
توهم باید بری؟
چرا؟... .
باتلاش بسیار به بالاترین درجه ای که فکر می کرد رسید درروز سرنوشت برای تشکر
نردبان را خرد کرد.وقتی به پایین نگاه کردسرمست بود. چه فاصله ای!!زمان گذشت
تنها ایستاد. گرمای خورشیدو تشنگی امانش رابرید. به پایین نگاه کرد نردبانی نبود.
چشمهایش سیاهی رفت وسقوط.
درمحاسبه فاصله صعود وسقوط قبل از انهدام به نتایج جالبی رسید!!اما چه دیر!؟
درحالیکه ازشدت احساس داشت می ترکید بیرون آمد تصاویرآرزوهای انجام شده تمام فضای ذهنش راپرکرده بودبه طوریکه صدای خنده پشت سرش رانشنید.
سالها گذشته واو دائما صدای خنده ها را بلندتر از همیشه گوش می کند.واو دائما
می اندیشد بلندترین ساختمان شهر کجاست؟
آنقدرجاذبه داشت که هیچگاه تنها نمی شد.جای پای شخص قبلی را فرد دیگری پر می کرد.
