آدمی غمگین است

                              غصه هاسنگین است

     دل من درغم تو

                              سفره رنگین است

حرف

    مرغ سرکنده مباش    حیطه دنیاحرف است

    عاشق مرده مباش      نورسپیدی برف است

    رنج بیهوده مکش         عاقبت کاردل است

    حسرت مال مخور         ثروت دنیاباداست

    را ه   رفته مرو             برهمگان دریاداست

    برسرخویش مزن          عاقبتش غمباداست

    یارپژمرده مگیر             عمرهادرگذراست

    خشم راچاره مکن        چون شادی درراه است

    دریوزه راهیچ مخواه       بخشش خصوص شاه است

    شاه را آدم مجو            نورخدادرراه است

سفر

دارم می رم سفر یک هفته یا بیشتر امیدوارم زنده باشید

رویا

اولین بار که تو را دیدم نه این که ندیده بودمت اما این بار که دیدمت فرق داشت احساس عجیبی داشتم غیر قابل وصف ترین حادثه روحم بند از بند دلم باز کرده بودی دنیا را جور دیگری می دیدم و اینو بذار در کنار اینکه تازه از مطالعه ابله داستایوسکی فارغ شده بودم و تازه زمانی بود که کمتر کسی عاشق می شد و عشق شاید یه ضعف حساب می شد اما من عاشق تو شده بودم یه آدم خیالباف که شروع کرد تصویر ساختن رویاهایی که فقط با تلاش به دست می یاره رو در خیال و با آسودگی به دست آوردن.این شد که موهام شروع به ریختن کرد و رفتم توی یه رویا که سالها طول کشید تا تموم بشه و در تمام این سالهای دراز انگیزه حیات من فقط رویای شکسته تو بود و بس............و حالا تو مردی و من هنوز عاشقم چون در رویای یک خیال باف هیچ چیز عوض نمی شه همه سر جای خود می مونه و تنها دشمن اون آیینه است که ازش دوری  می کنه. اما بعضی وقتها فکر می کنم ای کاش که به جای زندگی در خیال لحظه را بعد از عاشق شدن فرصت داشتم با تو بودم و درز اتاقی پر از آیینه تا همه چیز رو همونطور که هست ببینم  وقت نیست و فکر نمی کنم تو بتونی این متن رو بخونی اما مرد مرده برات می نویسه که به خودش ثابت کنه هنوز نفس می کشه .

ترس

می ترسی که حرف بزنی می ترسی عاشق شوی میترسی بنویسی شاید نقد شوی اما نمی ترسی که در سکوت آنقدر حرف داشته باشی تا دیوانه شوی

رنگ غم

همه باهم به سرزنیم                   کلام مرگ به درزنیم

تنهاتن رسوای این معنا                 به رنگ غم برسرزنیم

استخوان خردوعقل تهی               برزمانه بد راه برزنیم

حسرت

فسرده درخیال اوج

                                     سپرده درلای لای موج

زمانه حسرت آرزو        

                                     ازآنچه هیچ نخواهی گرفت

هیچ مگو

اسیرمحبس روزهای زندگی

                                    ابله همیشه معنای ساده زندگی

زمان به آخررسیدوتمام گشته عمر

                                   بازی ناتمام ما حسرت ناتمام عمر

چنگ زده به هیچ                               برآسمان مپیچ

                          فسرده خیال ...رویای موج

تکرارزندگی

دوباره چهارده ساله می شویم               یلدای زندگی

مهرتازه می کنیم                                 قضای زندگی

جستجوی توندیده زمان دور                    معنای زندگی

جنون درمیان ابلهی شاید                      سزای زندگی

پیوندگل وخار                                      سخای زندگی

دیدن ندیده سالهای دور                        برای زندگی

آرزوی محال یافتنت                             خزان زندگی

اسرارنهفتنی گفتن                             میان زندگی

خیالات محال                                     رویای زندگی

توهم تازه شدن                                  هوای زندگی

قصه دل شاعر                                   افسانه زندگی

دوباره چهارده ساله شدن                     تکرارزندگی

چهره دوباره جوان شدن                        آغاززندگی

خنده به لبخند زدن                              غم به شادی پیوندزدن

لحظه لحظه آرام                                  اززندگی حرف زدن

اوهام چهارده ساله شدن                     قربانی امال دیگری نشدن

و                     حرفهای                      تو

دوباره چهارده ساله می شویم              فدای خیالت نمی شویم

اسیربیهودگی نمی شویم                   دوباره چهارده ساله میشویم

به میان دشت می رویم                     سرخوش میان گلها می جهیم

پرنده اسیرآزاد می کنیم                    سالهای مرده راازخیال می بریم

ماجرای خیالی به خاطره می بریم      گل پژمرده به بادمی زنیم

 

حرفهای خودمانی

ابلهی می گوید:

                         شاعری دیوانگی است

                   دسته های سبزراعاشق شدن

                           فرزانگی است.

من نمی گویم که جان عاقل شوی           وصف معنا بشنوی دردل

                                       حاضرشوی.

قصه راراحت شنو                                  حرفهابادهواست

گنج بودن رنج بردن درتکاپوی حیات             غمناک است

بردن غصه درون آدمی مثل حوض کودکی    نمناک است

 بگذرزندگی می گذرد   آخرهرماجرا   مثل تمام قصه ها

                               رازدارش خاک است.