این که وقتی کسی می میرد فکر میکنی که تو هم خواهی مرد موضوع عجیبی نیست چرا که زندگی مثل لباسی است که بر تن پوشانده شده البته نه خود زندگی که جسم آدم است که مثل پوششی حجیم روح ۲۱ گرمی ما را می پوشاند و زندگی هم چیز غریبی است درست مثل فضای مجازی مثل خواب  زمانی بس کوتاه که ما آن را طولانی می انگاریم چرا که آنچنان مملو از رویاها و کابوسهاست و ظاهرا آنقر پر رنگ نگار است که ما آن را به شدت جدی می گیریم و باور داریم که زنده ایم اما در آخر کار در می یابیم که بعد از پایان ماجرا تازه بیدار می شویم و می فهمیم که خواب بوده ایم و با این نظر آیا بهتر نیست این خواب کوتاه را پر از رویا کنیم  و دست آخر این که مرگ با که جدی ترین موضوع زنگی است اما بسیار شبیه لخت شدن مرد نامریی است .